مکان یابی نهالستان و تهیه ی بستر کاشت
قبل از احداث نهالستان برای تکثیر ارقام و پایه های هلو، جمع آوری اطلاعات میدانی در زمینه ی عناصر غذایی و pH خاک، توپو گرافی، دسترسی به منابع آب، پوشش گیاهی قبلی، آلودگی به نماتد، آگروباکتریوم ضروری می باشد. بر این اساس، مکانی مناسب است که در آن استفاده از ماشین آلات و دسترسی به آب به راحتی میسر گردد و خطر سرمای دیررس بهاره، به دلیل صدمه دیدن نوشاخه های جوان در طی مرحله رشد، نهال ها را به خصوص زمانی که از پیوند بهاره استفاده می گردد، تهدید نکند، زیرا نهال ها به اندازه و استاندارد لازم برای فروش نمی رسند. احداث نهالستان در مکانهای بادگیر نیز، هزینه های تولید را به دلیل نیاز به استفاده از بادشکن های طبیعی یا سازه ای، افزایش می دهد.
همچنین، استفاده از مکان هایی که قبلا در آن درختان هلو کاشته می شده، به دلیل بروز مشکلات و آلودگی به بیماری های خاکزی، مناسب نمی باشد. در صورت وجود محدودیت زمین، بهتر است خاک قبل از کاشت ضدعفونی شود. تا پیش از سال ۲۰۰۵، از متیل بروماید برای این منظور استفاده می شد، ولی هم اکنون، به دلیل خطرات زیست محیطی، اتحادیه اروپا استفاده از این ماده را ممنوع، و روش سولاریزاسیون یا ضدعفونی با استفاده از انرژی خورشیدی را به عنوان روش جایگزین پیشنهاد نموده است.
روش های تکثیر پایه ها و ارقام هلو و شلیل
تکثیر از طریق بذر
به دلیل ارزان بودن و سهولت دستیابی به هسته های هلو، تا چندی قبل استفاده از پایه های بذری در مقایسه با پایه های رویشی، یکی از رایج ترین روشهای تکثیر درختان هلو در دنیا بود. تعداد زیادی از پایه های بذری که یکنواختی ژنتیکی قابل انتقال به تاج را از طریق تکثیر جنسی دارند، توسط باغداران و محققان انتخاب شده اند که از این تعداد، می توان به پایه های ” Higama”،”Rubira “و “Montelar” از فرانسه، ” P. S. A ” ؛ ” P.S. A ” و ” P.S. A۷” از ایتالیا، ” Bailey”،”Siberian “و”Harrow Blood” از کانادا و “Nemared”،” Nemagurd ” و “Guardian” از آمریکا اشاره نمود. این پایه های بذری نه تنها درون لاین های خود یکنواخت اند، بلکه بر اساس قدرت رشد، مقاومت به سرما، مقاومت یا تحمل به نماتدها نیز مطالعه و دسته بندی شده اند (Loreti and Massai,). در صورت استفاده از بذر به عنوان پایه، می بایست به ویژگی ها و منشاء آن توجه و بذر از مناطقی که شرایط آب و هوایی مشابه با محل رویش دارند، تهیه گردد، تا از هر گونه ناسازگاری که باعث توقف رشد، به خصوص در شرایط آب و هوایی سردتر از محل تهیه بذر رخ می دهد، جلوگیری شود. برای تولید پایه های بذری هلو، نهال کاران بذر ارقام تجاری مانند ” Halfords”، ” Bailey ” “Lovell” و “Elberta” را از کارخانه های کمپوت سازی تأمین می نمایند. ارقام زودرس به دلیل داشتن جنین های نابالغ و قابلیت جوانه زنی پائین برای تهیه بذر مناسب نمی باشند. در نهالستان های ایران، بذر هلوی یزدی (شفتالو) و در سطح محدودتر (کشت و صنعت مغان) بذر میسور به عنوان پایه بذری مورد استفاده قرار می گیرد.
برای آماده سازی بذر، گوشت میوه از هسته جدا، شسته، خشک و ضدعفونی می گردد و برای رفع نیاز سرمایی، در سردخانه نگهداری می شود. بذر ارقام هلو، نیاز سرمایی متفاوتی دارند. بنابراین، داشتن اطلاعات کافی درباره نیاز سرمایی هر رقم، به جوانه زنی بهتر آنها کمک می نماید. رفع نیاز سرمایی با قرار دادن بذرها در ماسه مرطوب یا هر گونه بستری که رطوبت و نفوذ هوا را فراهم نماید، صورت می گیرد. مدت نگهداری بذرها، در حدود ۱۰ تا ۱۲ هفته در دمای ۳ تا ۵ درجه سانتی گراد بر حسب رقم میباشد. قرار دادن بذرها در دمای بالا، اگرچه مشکلی را در جوانه زنی و یا تولید ریشه های غیر طبیعی ایجاد نمی کند، ولی اپی کوتیل به صورت روزت یا کوتاه باقی می ماند. همچنین سرمای بیش از حد نیاز، باعث القاء خواب ثانویه می شود. نیاز سرمایی می تواند با کاشت مستقیم بذر در فصل پاییز در نهالستان، به صورت طبیعی برطرف شود.
تکثیر از طریق رویشی
آزمایشات انجام شده در زمینه ی ریشه زایی قلمه های (علفی، خشبی و نیمه خشبی ارقام هلو برای تولید نهال های خود ریشه، موفقیت چندانی را در بر نداشته است. ولی این روش برای ازدیاد پایه های رویشی به طور گسترده ای استفاده می شود. قلمه های نیمه خشبی (به طول ۲۵ تا ۳۰ سانتی متر)، از شاخه های یک ساله، که سلامت و اصالت ژنتیکی درختان مادری آنها مورد تأیید باشد، در طی فصل پاییز و زمستان تهیه می شوند. استفاده از کودهایی مانند K P N و Ca برای ایجاد تعادل مواد غذایی بافت ها، نحوه ی هرس و تربیت درختان مادری، تأثیر زیادی در قابلیت ریشه دهی قلمه ها خواهد داشت. همچنین تیمارهای هورمونی و قارچ کش ها همراه با انتخاب زمان مناسب برای تهیه قلمه، می توانند ریشه دهی خوبی را تضمین نمایند.
زمان برداشت قلمه، روی تشکیل ریشه های نابجا بسیار مؤثر است. طبق مطالعات انجام شده، بهترین زمان تهیه قلمه در نیمکره شمالی برای پایه های ” GF650/۲”، ” GF۹۷۷ ” و ” St. Julien ” و همچنین برخی از پایه های آلو، ماه های آبان و دی گزارش شده است. برای تحریک ریشه دهی پایه هایی که قابلیت ریشه دهی کمتری دارند، از هورمونهای اکسینی استفاده می شود. در بین ترکیبات اکسینی، ایندول بوتیریک اسید (IBA) در غلظت های ۱۰ تا ۲۰ پی پی ام (محلول رقیق بمدت ۱۲تا ۲۴ ساعت) و یا ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پی پی ام (محلول غلیظ به مدت چند ثانیه) کاربرد بیشتری دارد. به عنوان مثال، برای پایه های “Tetra” و”Penta” بهترین غلظت ۲۰۰۰ هزار پی پی ام و برای پایه های P.S.B۲ ” و”. P.S. A ” به میزان ۱۰۰۰ پی پیام تعیین شده است. اتیوله کردن قلمه ها و یا قرار دادن در آب جاری، به مدت ۲۴ ساعت قبل از تیمار هورمونی، نیز در ریشه دهی قلمه ها مؤثر است. همچنین استفاده از پاگرما (دمای ۱۸ تا ۲۰ درجه سانتی گراد) با اطمینان از این که قسمت بالایی در معرض گرما قرار نگیرد، اثر بسیار مثبتی روی ریشه دهی دارد. معمولا از بسترهای خنثی مانند پرلیت، پیت و یا مخلوط آنها به نسبت (۳:۱) استفاده می شود.
برای مقاوم شدن بافت های ریشه و کاهش خطر خشک شدن ناشی از انتقال به فضای آزاد و نهالستان، دما تا رسیدن به دمای معمولی به تدریج کاهش داده می شود. البته باید در نظر گرفت که حتی اگر تمام مراحل ریشه دهی و انتقال بخوبی انجام شود، تمام نهال ها زنده نخواهند ماند. گاهی آفت ناگهانی قلمه های ریشه دار تحت تاثیر عوامل دیگری، مانند ترشح پرونازین که یک گلوکوزید سیانوژنیک ” است قرار می گیرد. برای حذف این ماده سمی، شستشوی بافتهای تحتانی قلمه، قبل از تیمار هورمونی و همچنین قبل از انتقال نهال های جوان به نهالستان توصیه شده است.
در حال حاضر در اکثر کشورهای پیشرفته دنیا، برای تکثیر هلو و پایه های آن، از قلمه های نیمه خشبی به جای کاشت بذر و قلمه خشبی استفاده می شود. این قلمه ها از نوشاخه های کاملا چوبی نشده با در نظر گرفتن ۲ برگ و طولی حدود ۱۲ تا ۱۵ سانتی متر تهیه، و طی ماه های خرداد تا اواسط مرداد در شرایط نیمکره شمالی در گلخانه های گرم و مرطوب کشت می شوند. تحت این شرایط، رطوبتی که به صورت مه روی برگ ها قرار می گیرد، تبخیر و تعرق را کاهش داده و پاگرما نیز فعالیت متابولیکی را افزایش می دهد. قلمه های نیمه خشبی قبل از کاشت، با استفاده از محلول IBA با غلظت ۱۰۰۰ تا ۳۰۰۰ پی پی ام تیمار می شوند. همچنین پاشیدن هورمون روی برگ ها به میزان ۲۵ تا ۵۰ پی پی ام به صورت سرک و استفاده از محلول های غذایی حاوی پتاسیم، بور و منیزیوم، ضمن جلوگیری از ریزش زود هنگام برگها، ریشه دهی را افزایش می دهد. قلمه های ریشه دار پس از رشد کافی، مرحله سازگاری را طی می کنند، زیرا بالا بودن رطوبت گلخانه، باعث ضعیف شدن مکانیسم باز و بسته شدن روزنه های برگ نوشاخه ها می گردد.
ریزازدیادی، نیز یکی از روش های بسیار مناسب، برای تکثیر تعداد زیادی از پایه های هم گروه هلو می باشد، که امروزه در بیشتر کشورهای پیشرفته مورد استفاده قرار می گیرد، این روش، تکثیر انبوه نهال را با بکار بردن مواد گیاهی کم در مدت زمان بسیار کوتاه و در فضای محدود، امکان پذیر می کند. به علاوه، امکان تکثیر ارقام و پایه های سخت ریشه زا و تولید نهال های سالم و عاری از ویروس ارقام هلو با استفاده از تکنیک ریزازدیادی و کشت مریستم از دیگر مزایای این روش است.
مشخصات فنی نهال و زمان کاشت
کیفیت نهال، اساس و پایه احداث یک باغ با عمر اقتصادی طولانی است. نهال مرغوب باید اصیل، سالم و نهالستان از نظر بهداشتی دارای تأییدیه حفظ نباتات باشد. بسیاری از بیماری های خطرناک قارچی، باکتریایی (فیتوفتورا، فوزاریوم، ورتیسیلیوم)، ویروسی و شبه ویروسی از طریق پیوند و نهال آلوده به سایر نقاط انتشار می یابند. نهال گواهی شده، به نهالی اطلاق می شود که از نظر اصالت و سلامت مورد تأیید قرار گرفته باشد. نهال ها باید دارای برچسبی باشند که در آن نام های گونه، رقم، پایه، نهالستان تولید کننده، گرده دهنده (در صورت نیاز به گرده دهنده) و سال تولید در آن قید شده باشد. این برچسب باید از زمان تکثیر تا زمان فروش، روی نهال باقی بماند.
یک نهال استاندارد، می بایست نمایان گر فرم رویشی گونه یا رقم خود بوده و شاخه های آن از رشد، فاصله و پراکندگی خوبی در اطراف تنه برخوردار باشند. همچنین تنه ی آن مستقیم، عاری از هر گونه زخم یا علائم بیماری و ریشه های اصلی و فرعی نیز صاف، افشان و بدون پیچ خوردگی باشند. در بخش نگهداری، فروش و حمل ونقل، رعایت نکاتی در ارتباط با نگهداری در مکان خنک و سایه، حفظ رطوبت ریشه و جلوگیری از اختلاط ارقام، برای تولید نهال با کیفیت الزامی بوده و بهترین زمان انتقال نهال، دی ماه تا اواخر اسفند ( قبل از باز شدن جوانه ها) می باشد.
تولید نهال سالم و عاری از ویروس
درختان و پایه های هلو، حداقل به ۲۰ ویروس و شبه ویروس حساس هستند. علاوه بر ویروس ها، تعدادی از باکتری ها و قارچها به همراه نماتدها نیز در بروز عارضه کوتاهی عمر درختان هسته دار دخالت دارند. انتشار بیماریهای گیاهی از طریق نهال و مواد گیاهی آلوده به راحتی صورت می گیرد. از طرفی برخی از بیمارگرها (نماتدها و فیتو فتورا، ورتیسیلیوم، گال طوقه و غیره)، قادرند به مدت طولانی در خاک باقی بمانند که این امر، مبارزه با آنها را مشکل می سازد. بنابراین، بهترین و اقتصادی ترین راه، استفاده از مواد گیاهی سالم و گواهی شده از باغ های مادری تحت کنترل دقیق می باشد. تا چندی قبل، مقررات و استانداردهای لازم برای تولید نهال و مواد گیاهی مورد استفاده برای تکثیر تعریف نشده بود. به دنبال شیوع و خسارت بالای بیماری شار کا یا آبله درختان هسته دار در اروپا، قوانین بسیار جدی از سال ۱۹۶۱ در زمینه کنترل داد و ستد مواد گیاهی در این قاره، به خصوص کشورهای حوزه ی دریای مدیترانه و آمریکا تدوین گردید و برای کنترل این بیماری، سرویس کنترل و گواهی نهال برای تولید نهال سالم فعالیت خود را آغاز کرد. برای مبارزه با این بیماری خطرناک، باغداران ملزم به استفاده از مواد گیاهی عاری از ویروس شدند. نتایج مثبت حاصل از این حرکت موجب گردید تا به تدریج، تولید گیاهان سالم برای سایر محصولات رایج گردد، بطوری که در حال حاضر کلیه مواد گیاهی لازم برای گروه های محصولی مختلف و تولیدات نهالستان ها را در بر می گیرد.
طبق تحقیقات در ایران، اکثر باغ های درختان میوه به خصوص باغ های قدیمی، حداقل به یک بیماری ویروسی یا شبه ویروسی آلوده هستند. برنامه تولید نهال سالم و گواهی شده در ایران بسیار نوپاست و به تازگی برای رسیدن به تولیدات گیاهی استاندارد و بالا بردن سطح بهداشت نهالستان ها اقدامات تحقیقاتی (شناسایی ارقام اصیل ، تامین هسته های اولیه پایه و ارقام تجاری از طریق کشت مریستم، گرمادرمانی و آزمون سلامت و اجرایی (ثبت اصالت رقم، صدور گواهی بهداشت برای نهالستانها) آغاز شده است.
هسته های اولیه گیاهان مادری می تواند از طریق وارد کردن هسته های اولیه عاری از ویروس ارقام تجاری خارجی و سالم سازی ارقام و پایه های تجاری داخلی تأمین شوند. هسته های اولیه، منبع تامین کننده مواد گیاهی لازم (قلمه یا پیوندک) برای تولید نهال های پیش تکثیر می باشند. این گیاهان در گلخانه های اسکرین هاوس”، تحت شرایط کاملا حفاظت شده و دور از هر گونه عوامل انتقال آلودگی درب دو جداره، توری ضد حشره دو لایه و دور از آب های جاری) نگهداری و سلامت آنها هر ساله آزمایش می گردد. هسته های اولیه هر ۲ تا ۳ سال با گیاهان جدید جایگزین می گردند.
در انتقال بیماریهای ویروسی و شبه ویروسی عوامل متعددی از جمله: مواد گیاهی تکثیری پیوندک، قلمه، پاجوش و غیره)، آفات (شته ها، زنجرک ها، کنه ها، تریپس، شپشکها)، نماتدها، علف های هرز (به خصوص علف های هرز انگلی مانند سس و دارواش )، آبهای سطحی و جاری، جابجایی خاک های آلوده، دانه گرده (در برخی موارد)، ابزار و ادوات باغبانی (قیچی و چاقوی پیوندزنی) دخالت دارند.
نقش پایه در خصوصیات ارقام هلو
پایه ها، امکان افزایش عملکرد، سازگاری بهتر، کنترل عادت رشد، افزایش اندازه و کیفیت میوه را به باغداران می دهند. بدین لحاظ، انتخاب پایه های مناسب از دیدگاه اقتصادی برای ارقام تجاری هلو از اهمیت زیادی برخوردار است که می بایست در شرایط تراکم بالا، بافت خاک متنوع، پاتوژنهای خاکزی، نماتدها، pH های مختلف یا مشکلات واکاری، وظیفه تغذیه بخش هوایی را به خوبی انجام داده، عملکرد و اندازه میوه را افزایش دهند.
پایه های بذری، تا اواسط قرن بیستم متداول ترین پایه. برای ارقام هلو محسوب می شدند. امروزه به خصوص در اروپا و آمریکا، این پایه ها به دلیل تحمیل هزینه های بالای تولید و حساسیت به بیماری ها، جای خود را به پایه های رویشی داده اند. به عنوان مثال، پایه “GF۶۷۷” یکی از معروف ترین پایه های رویشی است که سالانه میلیونها نهان آن از طریق ریزازدیادی تکثیر و توزیع می شود. برای انتخاب پایه ی مناسب، برخی معیارها و محدودیت ها از جمله سازگاری پایه و پیوندک، نوع خاک، مقاومت به آفات و بیماری های خاکزی و غیره دخالت دارند.
سازگاری پایه و پیوندک
ارقام هلو به طور کامل با خود یا تا حدودی با چندین گونه درون طبقه گیاهی خود ( P.persicaP . dulcis و P. davidiana )، و برخی از ژنوتیپ های بادام و دورگهای هلو به بادام سازگاری دارد. استفاده از سایر زیر گونه های هلو مانند Prunus mira,Prunus ferganensis و Prunuskarsuensis به عنوان پایه نیز در کشور چین نیز بسیار موفق بوده است.
هلو را می توان روی تعدادی از پایه های انتخابی جنس Euprunus پیوند نمود. سازگاری خوبی بین ارقام هلو و برخی از آلوهای اروپایی (. P. domestica L)؛ آلوهای ژاپنی (. P.Salicina Lindl)؛ آلوهای میروبالان (.P. Cerasifera Eheh ؛ آلوهای جنگلی (.spinosa L.2) و آلوهای دامسون ( .P.insititia L) وجود دارد (۲۰۰۸ ,Reighard and Loretti)
خاکهای آهکی
پایه های بذری هلو به خاک های آهکی حساس هستند و در pH بالای ۵/۷ دچار کلروز ناشی از کمبود آهن، رشد رویشی ضعیف، عملکرد پایین می شوند. برای رفع این محدودیت، در سال های اخیر تعدادی از دورگها ، به عنوان پایه های جدید معرفی شده اند. در بین پایه های زیر، به غیر از “Jaspi سایر آنها با هلو، سازگاری نسبتا خوب تا عالی دارند و به جای پایه های بذری برای هلو و شلیل توصیه می شوند.
گروه اول: شامل پایه های همگروه فرانسوی Jaspi'[(P.domesticax Psalicina)x'(. P. spinosa L و (Julior'(P,insititia xP .domestica؛ پایه GF۶۷۷’ (یک دورگ طبیعی بادام و هلو) و’P. persica x P .davidiana )’Cadaman)
گروه دوم: شامل پایه های ایتالیایی ۱ Barrier’ دورگ بین (P.persicax P.davidiana),(۲ / ۵.Mr. S ادورگ بین (P. cerasifera)Mr.S.۲/۸),(P.cerasiferax P.spinosaو Sirio'(P.persicaxPducts)
گروه سوم: پایه های اسپانیایی شامل P.insititia) Adesoto۱۰۱ و ,’ Adafuel’ ,’Adarcias ”Garnem’ ,’ Felinem’ ,’ Monegro” به عنوان پایه های مقاوم به خاک های آهکی معرفی شده اند.
خاکهای مرطوب
پایه های بذری هلو به خاک های سنگین رسی و مرطوب بسیار حساس اند و در خاک هایی که فاقد زهکش مناسب باشند، به سرعت از بین می روند. پایه های ایتالیایی “Julior”،”Tetra”، “Penta” ،”۱Mr . S.۲/۵ “، ” Barrier ” و پایه های فرانسوی “Jaspi” و “Julior” همچنین پایه های اسپانیایی “Montizoو ۱۰۱۷ Adessoto” و پایه ی روسی “۱ Krymsk” برای این گونه خاکها مناسب می باشند. در انتخاب پایه، تطابق شرایط آب و هوایی و خاک منطقه ای که پایه از آنجا معرفی شده با مکانی که قرار است باغ در آنجا احداث شود در نظر گرفته شود.
درجه حرارت و یخبندان زمستانه
بین پایه های هلو، از نظر مقاومت سیستم ریشه به سرمای زمستانه، تفاوت زیادی وجود دارد. وجود عمده ای داشته باشد. به طور کلی، در نواحی سرد و دارای یخبندان، از پایه های مقاوم به سرما که به تدریج و به آرامی پس از گرم شدن هوا شروع به رشد می کنند، استفاده می شود. در سالهای اخیر، برخی از پایه های مقاوم به سرما مانند پایه های روسی و کانادایی”Siberian”،”Harro Blood”،”۲ Krymsk” و ” ۸۶ Krymsk ” معرفی شده اند، اما حساسیت این پایه ها به نماتدها و قارچهای ریشه، استفاده از آنها را محدود نموده است. پایه های روسی نسبت به پایه های کانادایی از مقاومت بیشتری برخوردار هستند.
مقاومت به آفات و بیماریهای خاکزی
نماتدها
تعداد زیادی از نماتدها، پارازیت ریشه ی درختان هلو می باشند و باعث کاهش رشد، عملکرد و عمر درختان می گردند. اکثر این پایه ها بر اساس میزان تحمل (خیلی مقاوم، مقاوم، متحمل و حساس) به نماتدها طبقه بندی شده اند. ممکن است یک پایه به یک نماتد مقاوم و در عین حال به نماتد دیگری حساس باشد. پایه های حساس به یک نماتد خاص، میزبان خوبی برای تکثیر آن بوده و به شدت مورد تغذیه قرار می گیرند. پایه های متجمل، تا حدودی میزبان خوبی برای تکثیر هستند، اما حمله ی نماتد به آن شدید نبوده و ریشه قادر است آب و مواد غذایی لازم را برای تاج درخت تأمین نماید و رشد پایه های مقاوم نیز تحت تأثیر تغذیه نماتد قرار نمی گیرد. چهار گروه نماتد (حلقوی، عامل گره ریشه، خنجری” و عامل زخم ریشه) به عنوان پارازیت ریشه های پایه های هلو شناسایی شده اند، که در بخش آفات و بیماریها به آنها اشاره می شود. در بین آنها، نماتدهای حلقوی همراه با شانکر باکتریایی از عوامل بسیار مهم در بروز عارضه کوتاهی عمر درختان هلو می باشند و نماتدهای عامل گره ریشه نیز، به خصوص در مناطقی که آب و هوای گرم تری دارند، باعث کاهش رشد درختان هلو می گردند.
نماتدهای خنجری هم برای هلوکاری از مشکلات مهم محسوب می شوند، زیرا علاوه بر تغذیه از ریشه، عامل انتقال نپوویروس ها از جمله ویروس لکه حلقوی گوجه فرنگی (TomRSV) می باشند که موجب بروز بیماری ساقه آبله ای می شوند. برخی از علفهای هرز موجود در باغهای هلو مانند گل قاصدک (.Taraxacum officinale Weber) میزبان خوبی برای این نماتد می باشند، ازین رو استفاده از پایه های مقاوم می تواند در کنترل خسارت نقش مهمی ایفاء نماید.
قارچهای خاکزی
پایه های بذری هلو در باغهای متراکم و خاک های بدون زه کش، اغلب با خطر ابتلاء به قارچ های خاکزی مانند فیتوفتورا (.Phytophthora spp) که باعث پوسیدگی ریشه میشوند، روبرو هستند. همچنین اکثر پایه های هلو به قارچ پوسیدگی عسلی ریشه .Armillaria mtellect( Vahl :Fr. )P)(.Kumm.&Armillaria tabescens(Scop. ) Dennis et al حساس می باشند. هر دوی این قارچ ها به سختی قابل کنترل با حذف کردن هستند، زیرا امکان یافتن مقاومت ژنتیکی به آنها در بین پایه ها بسیار کم است. در سالهای اخیر، تعدادی از پایه های نسبتا مقاوم و مناسب برای واکاری باغات هلو، همچنین “Ishtara” و “Myran” نیز به عنوان پایه های مقاوم به قارچ عسلی در فرانسه توسط اصلاح گران معرفی شده اند. اما در آزمایشاتی که توسط Beckman و Pusey در سال ۲۰۰۱ در جنوب شرقی آمریکا انجام گرفت، آنها بسیار حساس به Armillaria tabescens تشخیص داده شدند. این گزارش نشان می دهد، پاها یا ارقامی که از یک قاره یا منطقه، به مناطق دیگری معرفی می شوند، قبل از معرفی به باغداران، حتما باید مورد بررسی و آزمایشات سازگاری به خصوص مقاومت به بیماریهای رایج در آن منطقه قرار گیرند.
عملکرد و کیفیت میوه
در مطالعات متعددی مشخص شده است که پایه های هلو، تأثیر زیادی در عملکرد و کیفیت میوه دارند. در سیستم های رایج هدایت درختان هلو، انتخاب پایه ی مناسب، باعث افزایش عملکرد، قدرت رشد درخت، زودباردهی و یا افزایش عمر آنها شده است. همچنین بهبود کیفیت میوه (اندازه، رنگ پوست، مواد جامد محلول) با پیوند هلو روی پایه های آلو یا دورگهای درون گونهای آن، گزارش گردیده است.
اندازه ی درخت
اندازه و بزرگی تاج درخت، در تعیین تعداد درخت /هکتار، انتخاب سیستم های هدایت، مدیریت باغ و مقدار هزینه ها، تأثیر به سزایی دارد. پایه های بذری، به ندرت اندازه تاج درخت را کاهش می دهند، در حالی که برخی از پایه های رویشی می توانند ارتفاع تاج درخت را تا حدودی کنترل نمایند. در سالهای اخیر، تعدادی پایه های پاکوتاه سازگار با ارقام هلو معرفی شده اند.
– پایه های تا حدودی پاکوتاه (با درصد تقریبی هلوی استاندارد): (٪۹۰) Rubira،Tetra(۹۰٪)، (۷۰٪) (۷۰٪)،JuliorAdara(۸۰٪)،Adarcias( ۷۰)، Ishtaraو (٪۹۰) Mr.S۲/۵ وپایه های بذری ایتالیایی شامل (٪۸۰) ۵P. S. A و (٪۹۰)۲P. S.B .-
– پایه های نیمه پاکوتاه (۶۰) “Sirio”(۶۰٪)،Adesoto ۱۰۱(۶۰-۸۰٪)،”Pumiselect” ،(۵۰٪)”۱ Krymsk” و (٪۴۰)۲Krymsk”.
– در ژاپن نیز از P. japonica و . tomentosa به عنوان پایه های کوتاه کننده تاج درختان هلواستفاده می شود (۱۹۸۵ ,.Mizutani et al و ۱۹۸۹ ,.Murase et al. )
– انتخاب های جدیدی نیز از برنامه های اصلاحی ایتالیا و اسپانیا در دست معرفی است. آنچه مسلم است، میزان رشد و پاکوتاهی بر حسب آب و هوا، توع خاک و برخی از عوامل دیگر تغیر می کند. بنابراین، می بایست برای هر منطقه، از پایه ها نظر کنترل اندازه و باردهی بررسی و آزمایش شوند.
بیشتر در درخت هلو، احداث باغ هلو ، آفات و بیماری های درختان هلو، ارقام و پایه های هلو و شلیل
